ကမ်းစပ်မှာပဲ ထားရစ်ခဲ့လိုက်ပါ

 

 #ကမ်းစပ်မှာပဲထားရစ်ခဲ့လိုက်ပါ

တစ်ခါက ရသေ့ နှစ်ပါး ဆွမ်းခံကြွပြီး ပြန်လာကြတော့ လမ်းမှာ  

ချောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်ရပါ တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲ့ဒီနေ့မှာ ချောင်းကူးတံတားက ကျိုးနေတဲ့အချိန်နဲ့ကြုံတယ်။ တံတားမရှိတဲ့အခါ ရေစီးနည်းနည်းသန်ပြီး ခါးလောက်အနက်ရှိတဲ့ ချောင်းရေထဲကနေပဲဖြတ်ကူးရတော့မယ့်အခြေအနေပေါ့။

ရသေ့နှစ်ပါးချောင်းကိုဖြတ်မယ့်အချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကလည်း တစ်ဖက်ကမ်းကို ကူးဖို့အခက်တွေ့နေတဲ့ အချိန်နဲ့ ကြုံနေတယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဟိုဖက်ကမ်းကိုကူးဖို့ အခက်တွေ့နေတဲ့အတွက် ရသေ့နှစ်ပါးကို အကူအညီတောင်းပါတယ်။ 

တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်တဲ့သွင်ပြင်ရှိတဲ့ရသေ့တစ်ပါးက ထိုအမျိုးသမီးကို သူ့ကျောပေါ်တင်ပြီး ဟိုဖက်ကမ်းကိုပို့လိုက်ပါတယ်။ ကျန်ရသေ့တစ်ပါးကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ပက်သက်ပြီး စိတ်ထဲ ဘဝင်မကျတဲ့အတွေးက တစ်လမ်းလုံးတွေးလာတယ်။

အဲ့ဒီအတွေးဝင်နေတဲ့ ရသေ့က

နောက်တစ်နေ့ကျ မာတုဂါမကို​ကျောပိုးပြီး တစ်ဖက်ကမ်းရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ရသေ့ကြီးကို အပြစ်တင်ပြောဆိုပါတယ်။

''အရှင်ရ​သေ့... လူမြင်မတင့်တယ်တဲ့အပြုအမူကို ဘာကြောင့်များပြုခဲ့တာလဲ'' မေးတဲ့အခါ

ရသေ့ကြီးက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

''တပည့်တော်က အဲ့ဒီ့အချိန်မှာကတည်းက ချောင်းကမ်းစပ်နားမှာ ချထားရစ်ခဲ့ပြီးပါပြီ အရှင်ရသေ့ကသာ...ဒီအမှုကိစ္စကို မထားရစ်ခဲ့နိုင်ပဲ အခုထိကို ထမ်းပိုးသယ်ယူလာခ​ဲ့တာပါ" 

တစ်ချို့သော အမှုကိစ္စတွေဟာ

မိမိကိုယ်တိုင် မပြုလုပ်ပေမယ့်လည်း မိမိစိတ်မှာ ဖြစ်တည်လာတဲ့ လောဘ ဒေါသ မောဟ တွေကြောင့် အကုသိုလ်စိတ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

အကုသိုလ်ကို တကူးတက ဝယ်ပြီးမယူကြဖို့ သိပ်အရေးကြီးပါတယ်။