“ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့လမင်း ” တာရာမင်းဝေ
**********************************
(၁)
မြူပြာတွေနဲ့ သာယာနေတဲ့ နံနက်ခင်းပါပဲ ။ မြို့အ၀င်လမ်းလေးမှာ စကြာပန်းတွေလည်း ၀င်း၀င်းဝေ၀ ပွင့်နေကြလေရဲ့ ။ လယ်ကွင်းတွေဆီက စီးမျောလာတဲ့ လေသုန်လေညင်းကလည်း ရိုးပြတ်ရနံ့သင်းနေတယ် ။ မြို့သူမြို့သားတွေအားလုံး ဘုရား၀တ်ပြုလို့ပြီးခါစအချိန်ပေါ့ ။ ချိုလွင်တဲ့ ခေါင်းလောင်းသံတွေက မြို့ကလေးရဲ့နံရံမှာ ဘောင်ဘင်ရိုက်ခတ်နေပါတယ် ။ အဲဒီလိုအချိန်မှာ ဒီမြို့ကလေးကို ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ နီမှောင်နေတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ် ။ (ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ) လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ အနောက်တောင်တန်းက တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးညည်းဆိုလာပါတယ် ။
သူ့ကို အမှတ်တမဲ့ကြည့်လိုက်မိရင်း မြို့သူမြို့သားတွေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ် ။ သေသေချာချာထပ်ကြည့်ပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါရယ်လို့ မှတ်မိလိုက်တဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာတွေ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတယ် ။ ကသုတ်ကရုတ်နဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ယိုင်ထွက်ပြီး လူငယ်နဲ့ ဝေးရာကို ရှောင်ကြတယ် ။ မကြာမီမှာပဲ 'ဒီမွန်းပြန်လာပြီ' ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ တစ်မြို့လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပါတော့တယ် ။
အဲဒီသတင်းကြောင့် မြို့လေးဟာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတယ် ။ ကန်းနေတဲ့မျက်လုံးကို စောင့်ရှောက်အုပ်မိုးပေးနေရတဲ့ မျက်ခုံးမွှေးကားကားကြီးလို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ငိုက်တွဲကျသွားပါတယ် ။ အဲဒီတစ်နေ့လုံးမှာ မြို့သူမြို့သားတွေဟာ တီးတိုးစကားကို အသံပြာအောင် ပြောဖြစ်ကြတယ် ။
ညဘက်ရောက်တော့ အိမ်တံခါးတွေလုံအောင်ပိတ်ပြီး စောစောအိပ်ရာ၀င်ကြတယ် ။ သူတို့တွေဟာ အဲဒီလောက်အထိ ဒီမွန်းကို ရွံရှာ ကြောက်ရွံ့ကြတယ် ။ ဒီမွန်းဟာ ဒီနယ်တစ်လွှားမှာ ပြိုင်ဘက်မရှိခဲ့တဲ့ လူမိုက်ကလေးပါ ။ (ဘယ်လောက်မိုက်ခဲ့တယ် ၊ သူတို့တွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြောက်ကြတယ် ၊ အခုသူ ဘယ်ကပြန်လာတယ်ဆိုတာတွေကတော့ ထားလိုက်ပါတော့) ဒီမွန်းပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အနီးအပါး မြို့ရွာက လူမိုက်ကြီးတွေ ၊ လူမိုက်လေးတွေ တဖွဲဖွဲလာရောက် နှုတ်ဆက်ကြတယ် ။ ဒီမွန်းကို သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တညီတညွတ်တည်း တင်မြှောက်ထားလိုက်တော့တယ် ။
မြို့ကလေးကတော့ ဒီမွန်းပြန်ရောက်လာတာနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှာ ပင့်ကူတစ်ကောင် အိမ်ဖွဲ့လာသလို ခံစားရတယ် ။ အသက်ရှူရတာလည်း လေထဲမှာ သဲတရှပ်ရှပ်ပါလာသလိုပဲတဲ့ ။ လူကြီးအချို့ဟာ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာထိုင်ပြီး ဆောင်းရာသီ ယပ်တောင်ကြီးတွေကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေကြတယ် ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီမွန်းပြန်ရောက်တာ နေ့ရက်တွေ အတော်ကြာလာပါတော့တယ် ။
(၂)
ဒီမွန်းက သိပ်တည်ငြိမ်တယ် ။ သူ ပြောဆိုနေထိုင်ပုံကို လေ့လာရင် အတွေ့အကြုံသိပ်များခဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်မှန်း သိသာတယ် ။ ဘာသာစကားလည်း သုံးလေးမျိုးတတ်တယ် ။ တစ်ခါတစ်ခါ သူစကားပြောရင် ဘေးလူတွေ အလေးထားနားထောင်နေရတယ် ။ ဖရီးမေဆင်ဂိုဏ်းအကြောင်းလည်းပါတယ် ။ ဆာမှုရိုင်းယဉ်ကျေးမှု အကြောင်းလည်းပါတယ် ။ စုံလို့ပါပဲလေ ။ သေချာတာကတော့ ဒီမွန်းကို လိုလားသူကရော မလိုလားသူကပါ အတိုင်းအတာ ခပ်ကြီးကြီးတစ်ခုထားပြီး သူ့ကို 'ဖြုံ' ရတယ် ။ သူ့အယူအဆ ကလေးတွေကလည်း တစ်မျိုးပဲ ။ တစ်ခါက သူပြောဖူးတယ် ။
" ကျုပ် ကြေးစားမိန်းမပျက်လေးတွေကို သနားတယ် "
" ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုဒီမွန်းရဲ့ "
" မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘ၀မှာ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးက ' အပျိုရည် ' နဲ့ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ' ဣနြေ္ဒ ' ပဲဗျ ။ မပြေလည်တဲ့စား၀တ်နေမှုကြောင့် သူ့ရဲ့ အပျိုရည်ကို ရောင်းကုန်တစ်ခုလို စျေးကွက်တင်ခဲ့ရတဲ့ ဒီလိုမိန်းကလေးတွေကို ကျုပ်သနားတယ် "
" သြော် "
" စားပွဲပေါ်မှာထိုင် ၊ ပန်ကာအောက်မှာထိုင် ၊ ကောင်တာနောက်မှာ ထိုင်ပြီး လူတွေကို ညှစ်ထုတ်ခေါင်းပုံဖြတ်နေတဲ့ မိန်းမမျိုးနဲ့စာရင် သူခန္ဓာသူရောင်းပြီး ရပ်တည်စားသောက်ရတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးမျိုးကို ကျုပ်သိပ်လေးစားတယ် "
ဒီမွန်းဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းစာထူးချွန်ခဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ဦးပဲ ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျောင်းဆက်မတတ်တော့ပေမယ့် တက်ခဲ့စဉ်က ' လူရည်ချွန်ဆု ' နှစ်ခါရဖူးတယ် ။ အဲဒါကြောင့် သူ့ရဲ့အခြွေအရံတွေက တစ်ခါကျရင် ' ကျောင်းကိုမလွမ်းဘူးလား ' လို့မေးတယ် ။ သူက ခေါင်းခါတယ် ။
#"ပညာတွေလဲ သိပ်မတတ်ချင်ပါဘူးဗျာ ။ လွမ်းစရာသိပ်များတဲ့ လောကကြီးမှာ ပညာနဲ့လွမ်းရတာ အနာဆုံးပဲ "
" ဘာကိုဆိုလိုတာတုန်းဗျ "
" သြော် ... မဖြစ်သင့်တာတွေ ဖြစ်တာကိုမြင်ရင် ဖြစ်သင့်တာက တစ်မျိုးဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ နှမြောနာကျင်ရတာ ပညာတတ်တွေရဲ့ ၀ဋ်ဒုက္ခပဲလေ "
" သြော် ... သြော် "
မြို့ထဲက အဆီပြန်မျက်နှာနဲ ရှေ့နေ၀၀ဖိုင့်ဖိုင့်ကြီးကိုဆိုရင် ဒီမွန်းက သိပ်ကြည့်မရပါဘူး ။ (အန္တရယ်တော့လည်း မပေးပါဘူး) အဲဒီရှေ့နေကြီးကိုတွေ့ရင် သူ့လူတွေကို မေးငေါ့ပြတယ် ။
" အဲဒါ နိရှေးရဲ့ အန်သိုလိုဂျီကျမ်းကြီးပေါ့ " သူ့လူတွေက ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ ။ သူက ရှင်းပြတယ် ။
" ဟစ်တလာက မူဆိုလီနီကို မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးနေတဲ့ ကျမ်းကြီးလေ ... ခင်ဗျားဖတ်မလား "
" ဟာ .. မဖတ်ချင်ပါဘူး "
" အေး .. အဲဒါဆို အဲဒီလူကြီးကိုလဲ မကြည့်နဲ့၊ လာ ကျုပ်တို့ မျက်နှာလွှဲထားရအောင် " ဒီမွန်းက အဲဒီလို လူမိုက်မျိုး ၊ နည်းနည်းတော့ ' အံ့ ' လောက်ပါတယ် ။ တစ်နေ့တော့ မြို့ကလေးရဲ့ နာရီစင်အောက်မှာ သူတို့အုပ်စုလက်ဖက်ရည် ထိုင်သောက်နေတုန်း ကျူရှင် တစ်ခုက ကျောင်းသူလေးတွေ ဆင်းလာတယ် ။ အဲဒီကျောင်းသူတွေထဲကတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တာမှာ ဒီမွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်ပျော့ပျောင်းသွားပါတယ် ။
" ဟမ်းလော့ "
" မဟုတ်ဘူး .. သူ့နာမည် ဟမ်းလော့မဟုတ်ဘူး "
" ဟမ်းလော့ (Hemlock)ဆိုတာ ပန်းဖြူတွေပွင့်တဲ့ အပင်တစ်မျိုးကိုပြောတာ ။ သူ့နာမည် ဘယ်သူလဲတော့ ကျုပ်မသိဘူး ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်အတွက်တော့ သူဟာ ဟမ်းလော့ပဲ ။ ကျုပ်သူ့ကို ..." အားလုံး အံ့သြသွားကြတယ် ။ ဒီမွန်းရဲ့ သတ္တုရင်ခွင်ထဲမှာ အချစ်ဆိုတဲ့ပန်းလေးဟာ မွှေးအောင် ဘယ်လိုပွင့်သွားသလဲ ။ တကယ်တော့ အဲဒီနေ့ဟာ ဘာမှမဆန်းပြားလှပါဘူး ။ သာမန်နေရောင်ခြည်တွေနဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ နေ့ပါပဲ ။ လေထဲမှာ ငှက်ကလေးတွေ ကူးခတ်ပြီး ရေထဲမှာ ငါးတွေပျံသန်းနေကြတာလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲ ။ တစ်ခုတော့ရှိတယ် ။ အပြန်လမ်းမှာ ဒီမွန်းတစ်ယောက်တည်း ခေါင်းငုံ့လျှောက်လှမ်းရင်း အတွေးတွေ ဝေနေခဲ့တော့တယ် ။
(၃)
အဲဒီလိုနဲ့ ဒီမွန်းရဲ့ လူငယ်ညတွေမှာ လရောင်ဖြူတွေက လေတိုက်တိုင်း ၊ တဖျပ်ဖျပ်လွင့်ခတ်နေကြတယ် ။ တစ်ညမှာ တစ်ကြိမ်သာမြင်ခွင့်ရှိတဲ့ 'လထွက်ချိန်' ကို ငြိမ်သက်ပြီး သူ စောင့်ငေးခဲ့ပြီ ။ သစ်ခြောက်ပင်ကြီးပေါ်မှာ နှင်းခါးတွေ အုံ့အုံ့မှိုင်းမှိုင်းဝေတာကိုလည်း လမ်းပေါ်ကနေ သူရပ်ကြည့်နေတတ်ပြီ ။ အိပ်ပျော်ချိန်မှာလည်း ပန်းဖြူတစ်ပွင့်ပန်ထားတဲ့ ရိုမန်တစ် အိပ်မက်တချို့ကိုပဲ ဌာန်ကုန်အောင် သူ မက်ခဲ့မိပေါ့ ဟမ်းလော့ကို သူစွဲလမ်းမိတဲ့ကိစ္စက သိပ်တော့ အဆင်မသင့်လှပါဘူး ။ ဟမ်းလော့ဟာ ဒီမြို့ရဲ့ အလှဆုံးမိန်းကလေးတွေထဲမှာ ပါပါတယ် ။ မိဘတွေကလည်း ငွေကြေးချမ်းသာပြီး အလိုလိုက်ကြလို့ သူမဟာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကြီးပြင်းလာတယ် ။ အရွယ်ရောက်လာတော့ မျက်နှာများပြီး ရည်းစားများတယ် ။ လမ်းဘေးအုတ်ခုံမှာထိုင်တဲ့ လူငယ်လေးတွေက သူ့ကို အသည်းခွဲဘုရင်မလို့ ခေါ်တယ် ။ အဲဒီလိုမျိုးပေါ့ ။ သူမကို ဒီမွန်း စွဲလန်းနေတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကလည်း ပျံ့ထွက်လာရော သူမတို့ မိသားစုဟာ တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားပါတယ် ။ ဒီမွန်း အန္တရာယ်ပေးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းဆိုမှာတွေကို သူတို့ စိုးရိမ်ကြတယ် ။ ဒီမြို့ကို စွန့်ခွာထွက်သွားဖို့ဆိုတာလည်း မလွယ်ကူလို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပဲ တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်နေကြရတယ်ပေါ့ ။
ဟမ်းလော့ဘက်ကလည်း ဂုဏ်တက်သွားတာလေးတွေ ရှိပါတယ် ။ သူမလိုလှတဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေလည်း ရှိသေးရက်နဲ့ သူမကိုမှ ဒီမွန်းက တွယ်ငြိသွားရခြင်း ၊ ဒီမွန်းလို စက်ရုပ်လူတစ်ယောက်ကို ရင်ခုန်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းတွေဟာ သူမတို့ မိန်းကလေးတွေကြားမှာတော့ ဟမ်းလော့ ခေါင်းမော့စရာပါပဲ ။ အနေဝေးသူတွေအတွက် ဒီမွန်းက ခန့်မှန်းရခက်တယ် ။ ခိုင်လုံတဲ့ သတင်းရပ်ကွက်က ထွက်လာတာသာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီသတင်းဟာ ယုံချင်စရာ မကောင်းဘူး ။ ဒီမွန်းက တည်တည်ကြည်ကြည်ပါပဲ။ ဟမ်းလော့အပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတာကလွဲလို့ တခြားဘာအရိပ်အခြည်ကိုမှ မပြပါဘူး ။ အဲဒါကြောင့် ဟမ်းလော့တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက ပိုပြီးစိုးရိမ်လာကြတယ် ။
တစ်နေ့မှာ သူတို့က 'နတ်ပွဲ' တစ်ခု ကျင်းပပါလေရော ။ နတ်ပွဲလုပ်ရတာကတော့ သူတို့ရဲ့သမီးလေးမှာ ကြုံရမယ့် အနှောင့်အယှက်တွေကို နတ်ကတစ်ဆင့် တားဆီးကြည့်တာပါ ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီပွဲကို ဒီမွန်းက လာကြည့်တယ် ။ ပြီးတော့ ...
" ဟေ့လူ ... လာဦး " နတ်၀င်သည်ကို သူ့ဆီခေါ်တယ် ။ နတ်၀င်သည်က ကြောက်နေတယ် ။ (နတ်၀င်သည်မှမဟုတ်ဘူး ၊ အဲဒီအချိန်မှာ အားလုံးကြောက်နေပြီ)
" ခင်ဗျားကို မြှားနတ်မောင် ၀င်ပူးအောင် လုပ်စမ်းပါ ။ နေဦး မြှားနတ်မောင်နဲ့ ဖူးစာရေးနတ်ဆိုတာ အတူတူပဲလား ။"
" အဲ .. ကျွန် .. ကျွန်တော် မသိ ... "
" ခင်ဗျားနတ် 'က' စားနေပြီး မသိဘူးလား ။ ကဲ .. ထားပါတော့ ။ တူတူ မတူတူ ၀င်ပူးအောင်လုပ်စမ်း"
" အဲ့ .. အဲဒီနတ်က တကယ်ရှိလို့လား "
" ဟင် ... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ပြန်မေးနေတယ် ။ ကျုပ်က ဘယ်သိမှာလဲ ။ ကဲ အဲဒီနတ်တွေ မသေချာရင် 'ကျူးပစ်' ၀င်ပူးစမ်း ။ ကျူးပစ်ဆိုတာ အချစ်နဲ့ပတ်သတ်တဲ့ ရောမက နတ်ပဲ "
" ရ ... ရမှာ မဟုတ်ဘူးဆရာ ။ ဒါ ... ဒါက ရောမမှ မဟုတ်ဘဲ မလွယ် .."
ဒီမွန်းက စိုက်ကြည့်တော့ နတ်၀င်သည် ကြောက်ဒူးတုန်နေတယ် ။ ဒါပေမယ့် ဒီမွန်းက ဘာမှမလုပ်ပါဘူး ။ ဘွိုင်းဂျော့ရဲ့ သီချင်းအလိုက်အတိုင်း လေချွန်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး လှည့်ပြန်သွားတယ် ။ ညနေကျတော့ မြို့ပြင်က ပိတောက်ပင်ကြီးအောက်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဂစ်တာကြိုးတပ်နေတယ်တဲ့ ။ သူ့ကိုလည်း သတိပေးသူက ပေးပါတယ် ။
" ဟမ်းလော့တို့မိသားစုက အစ်ကို့ကို မလိုလားကြဘူး အစ်ကို "
" အဟင်း .. ဟမ်းလော့ကိုယ်တိုင်ကရော "
" အဲဒါတော့ မသိဘူး အစ်ကို ။ ဒါပေမယ့် သူက ယောက်ျားလေးတွေကို ကစားတတ် ၊ ပညာပြတတ်တယ် "
" ဒီလောက်တော့ရှိမှာပေါ့လေ ။ ဟမ်းလော့ဆိုတာကိုက အဆိပ်ပင် တစ်မျိုးပဲဟာ "
" ဟင် ... ပန်းဖြူပွင့်တဲ့ အပင်ဆို "
" အေးလေ ... ပန်းဖြူပွင့်တဲ့ အဆိပ်ပင် "
အဲဒီလိုနဲ့ ရာသီဥတုသာယာတဲ့တစ်နေ့မှာ ဒီမွန်းက ဟမ်းလော့ကို စကားတစ်ခွန်းပြောပါတယ် ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပါပဲ ။ မင်းကို ချစ်တယ်တဲ့ ။
(၄)
" တစ်ခါတည်း အဖြေမတောင်းဘူးလား " လို့ ဒီမွန်းကို ဝိုင်းမေးကြတယ် ။ ဒီမွန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘူး ။ မေးလွန်းမက မေးကြတဲ့အခါမှာ သူက လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်မှာ မြေဖြူနဲ့ ရေးလိုက်တယ် ။
" ငပေ၊ ငမှေး ၊ မို့ ...
အဖြေကလေး ပေးပါကွယ် " တဲ့ ။
ပထမတော့ အားလုံးကြောင်သွားပြီး နောက်မှ ရယ်လိုက်ကြတာ သောသောညံလို့ပေါ့ ။
" ကိုဒီမွန်းက ကဗျာလဲရေးတတ်တာကိုး ။ သိပ်မိပဲဗျာ " လို့ ဝိုင်းပြောကြတယ် ။ ဒီမွန်းကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အေးတိအေးစက်ကြီးပါပဲ ။ ဟမ်းလော့က ဒီမွန်းကို ပြောပါတယ် ။ သူ့ကိုချစ်ရင် စာမေးပွဲတစ်ခု အောင်အောင်ဖြေပေးပါတဲ့ ။ ဟမ်းလော့ပြောတဲ့ စာမေးပွဲက အင်မတန်ခက်ခဲတဲ့ စာမေးပွဲပါပဲ ။ သက်ဆိုင်ရာ ပညာသည်တွေအတွက်တောင် အသက်ရှူမှားရတဲ့ စာမေးပွဲဟာ ဒီမွန်းလိုလူတစ်ယောက်အတွက် တွေးဝံ့စရာ မရှိပါဘူး ။ ဒါပေမယ့် အံ့သြလောက်အောင်ကို တောင်းဆိုသူက တောင်းဆိုပြီး ခေါင်းညိတ်တဲ့သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် ။
အဲဒီစာမေးပွဲကို ဒီမွန်းဖြေမယ်တဲ့ ။
(အဲဒီစာမေးပွဲဟာ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံကြီးမှူးတဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ စာမေးပွဲတစ်ခုပါ) ဟမ်းလော့ကို သူတစ်ခွန်းပြောခဲ့တယ် ။
#"ကိုယ့်သဘာ၀အရတော့ ဒါတွေကို စိတ်မ၀င်စားတော့ပါဘူး ။ နိမ့်ပြ ၊ မြင့်ပြ ၊ ဆုတ်ပြ ၊ ဆန်းပြနဲ့ မင်းရှေ့မှာ ဂဏန်းတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ဖြစ်ပြနေတဲ့ လူတွေထဲမှာလည်း ကိုယ်မပါချင်ဘူး ။ ဒါပေမယ့် မင်းတောင်းဆိုလို့ ကိုယ် ကြိုးစားမယ် ။
ကိုယ်က လူမိုက်ပါ ။ လူမိုက်အတိုင်းအတာအထိပဲ စွမ်းနိုင်လိမ့်မယ် ။ ကြယ်တံခွန်ကို ကိုယ်မဆွတ်နိုင်ဘူး ။ ဒါပေမယ့် လူမိုက်ဟာ လူမိုက်လိုတွေးတယ် ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က ' လူတံခွန် ' ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် ။ အဲဒီတော့ မင်းစောင့်နေလေ ။ အဲဒီစာမေးပွဲကို ကိုယ် အောင် အောင်ဖြေပြီး မင်းဆီ ကိုယ်ပြန်လာခဲ့မယ်။"
အဲဒီလိုနဲ့ ဒီမွန်းဟာ ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်သွားတယ် ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကျောင်းက ခေါင်းလောင်းမထိုးဘူး ။ သူကလည်း ဖောင်တိန်၊ စာရွက်၊ ဖတ်စာအုပ် စတာတွေ ဘာမှမဆောင်ဘူး ။ သူဖြေဆိုရမယ့် ဘာသာရပ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး မြို့ပြင်က ကျောင်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ထံမှာ (SYMPOSIUM) ဆိုတဲ့ စနစ်နဲ့ သင်ယူပါတယ် ။ သူနဲ့ ဆရာကြီးဟာ အရိပ်ကောင်းတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်တယ် ။ မြေပြင်မှာ တုတ်နဲ့ခြစ်ပြီး အပြန်အလှန်ပြောဆို ဆွေးနွေးကြတယ် ။ ပြန်လည်ငြင်းခုံခွင့်ရော ၊ နည်းလမ်းဆန်းသစ်ခွင့်ရော သူရတယ် ။ အဲဒီလိုနဲ့ ဒီပညာကို လေ့လာခဲ့တယ် ။ (ဆရာကြီးရဲ့ သမီးဖြစ်သူဟာလည်း ဒီဘာသာရပ်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကျမ်းပြုစာတမ်းတစ်စောင် ရေးသားခဲ့ဖူးတယ် ။ အစပိုင်းမှာပဲ ဆရာကြီးက သင်ပေးနိုင်ပြီး နောက်ပိုင်း သူ့ ကျန်းမားရေးမကောင်းတဲ့အခါ သင်မပေးနိုင်တော့ဘူး ။ ဆရာကြီးကိုယ်စား သူ့သမီးက ဆက်လက်သင်ပြပေးတယ် ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမွန်းကတော့ ကြိုးစားပါတယ် ။)
မီးခိုးငွေ့တန်းကို ကြိုးကွင်းနဲ့ ပစ်ဖမ်းတာကမှ လွယ်ဦးမယ် ။ ဒီစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး ။ ဒါပေမယ့် ဒီမွန်းကတော့ တိုက်ပွဲ၀င်သွားပါပြီ။ စစ်ရထားပေါ်ကနေ အားလုံးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ထားပါပြီ ။ မြို့ပတ်လမ်းမှာ ၊ သင်္ဘောဆိပ်မှာ ၊ မြင်းလှည်းပေါ်မှာ ၊ ပန်းခြံထဲမှာ ကျောင်းစာတွေ လေးလေးနက်နက်စဉ်းစားနေတဲ့ ဒီမွန်းကို အားလုံးတွေ့ကြရတယ် ။ (အားလုံးကလည်း မသိမသာ အကဲခတ်နေကြတယ်)
အဲဒါကို ဟမ်းလော့နဲ အပေါင်းအပါတွေက မသိမသာ မျက်စပစ်တယ် ။ ဒီမွန်းရှေ့မှာ ဘာသံမှ မထွက်ရဲပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ ဒီမွန်းကို ငပေါတစ်ယောက်လို ဟားကြတယ် ။ ဒီမွန်းလိုကောင်ကို ၀ပ်သွားအောင် ပြုစားလိုက်နိုင်တဲ့ ဟမ်းလော့ရဲ့ နားထဲကိုလည်း ချီးကျူးစကားတွေ အများကြီးရောက်လာတယ် ။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သူမတို့အတွက် ပျော်စရာဆိုတာ ဒီမွန်းကို ကျိတ်ရယ်နေကြခြင်းပါပဲ ။
အဲဒါတွေအားလုံးကို ဒီမွန်း ပြန်ကြားပါတယ် ။ သူ့ဆီကိုလည်း စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ် ။ ဟမ်းလော့ကို ဒီမွန်းထက် အရင်ချစ်ခဲ့ပြီး ဒီမွန်းကြောင့် နောက်ဆုတ်ပေးရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဆီကပါ ။ ဟမ်းလော့ကို သူသိပ်ချစ်တယ်ဆိုတာကို နာမည်မဖော်ဘဲ ကြေကြေကွဲကွဲ ရေးထားတာပါ ။ ဒီမွန်းကတော့ ဘာကိုမှ မခံစားရသလိုပါပဲ ၊ သူ့ကျောင်းစာကိုပဲ သူလေ့လာပြီး နောက်ဆုံးတော့ သံရုံးမှာ ဖြေဆိုဖြစ်တယ် ။ စာမေးပွဲအကြောင်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မြို့မှာ ပုံမှန်ပြန်နေတယ် ။ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း အေးတိအေးစက်ကြီးပါပဲ။
(၅)
လောကကြီးမှာ မာယာများတတ်တယ်နော် ။ တချို့ညတွေမှာ ကြယ်တာရာတွေရံပြီး တချို့ညတွေမှာ လင်းနို့တွေ သင်းဖွဲ့ပျံနေကြတယ် ။ မြင်းစီးသူရဲချင်းတူတာတောင် ကိုင်တဲ့ကျာပွတ်ချင်း မတူဘူး ။ အဲဒီလို မျက်လှည့်ပြတတ်တဲ့ လောကကြီးထဲမှာမှ ဒီမွန်းဟာ ဟမ်းလော့ကိုချစ်ရတာ ဘီလူးတစ်ကောင်က ရွှေမင်းသမီးလေးကို မြတ်နိုးရသလိုပါပဲ ။ ဟမ်းလော့ဘက်ကတော့ ဒီမွန်းကို ကြောက်တာတစ်ခုတည်း သိပြီး ဘာမှ အလေးအနက်မရှိခဲ့ပါဘူး ။ အောင်မှာ မဟုတ်တဲ့ စာမေးပွဲကြီးတစ်ခု ဖြေခိုင်းပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ပထုတ် လိုက်တာပါ ။ မတော်တဆ အောင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ။ ကျဦးတော့ ဒီမွန်းက နောက်ဆုတ် မပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာလည်း သူမ ကြိုတွေးမထားပါဘူး ။ ဒီမွန်းရဲ့ စာမေးပွဲအတွက် အောင်စာရင်းထွက်ဖို့ နီးလာတာနဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေ စိတ်၀င်တစား စောင့်ကြည့်လာကြတယ် ။
တစ်နေ့မှာတော့ ဟမ်းလော့တို့ အသိုင်းအဝိုင်းက မီးပုံပွဲတစ်ခုလုပ်ကြတယ် ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အဲဒီနေ့ဟာ ဒီမွန်း အောင်စာရင်းထွက်တဲ့ နေ့ဖြစ်တယ် ။ အောင်စာရင်းကြည့်ဖို့အတွက် ဒီမွန်းဟာ မနက်အစောကြီး သူ့အိမ်က ထွက်သွားပါတယ် ။ သူပြန်အလာကို ရင်မောမောနဲပဲ စောင့်ကြိုရင်း မြို့ကလေးလည်း ရင်ခုန်သံတွေ တရိပ်ရိပ်မြန်နေပါတယ် ။ညနေစောင်းတဲ့ အထိ ဒီမွန်း ပြန်ရောက်မလာပါဘူး ။ ဟမ်းလော့တို့ဟာ ဒီမွန်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီဆိုတဲ့အသိနဲ့ မီးပုံပွဲကို ပျော်ပျော်ရွင်ရွင် စတင်လိုက်ကြပါတယ် ။ တစ်ယောက်က ဟမ်းလော့ကိုနောက်တယ် ။
" ဒီမွန်း အောင်ခဲ့ရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ " တဲ့ ။ ဟမ်းလော့က ချစ်စရာအမှုအရာလေးနဲ့ ရယ်ရင်း ...
" သူ အောင်မှာမဟုတ်တဲ့ စာမေးပွဲပါ " လို့ ပြောတယ် ။ ဟမ်းလော့ရဲ့အမေကလည်း နံဘေးနားမှာ ရှိတယ် ။ နားသယ်စပ်က ဆံပင်တွေကို သပ်တင်သလိုလိုနဲ့ သူ့နားရွက်က စိန်နားကပ်ကြီးကို လူမြင်အောင် ပြနေတယ် ။ ချင့်ချိန်တတ်ပုံရတဲ့ အရာရှိကြီးတစ်ယောက်က ၀င်ပြောတယ် ။
' ဒီမွန်းက စာမေးပွဲအောင်ချင် အောင်လာမှာ ။ သိပ် လျှော့မတွက်နဲ့" တဲ့ ။
" ဒီမွန်းက ဥာဏ်ရည်သိပ်မြင့်တယ် ။ သူ ဖြစ်ချင်တာကိုလဲ ဖြစ်အောင် လုပ်တတ်တယ် " တဲ့ ။ အဲဒီစကားကြားတော့ ဟမ်းလော့ နည်းနည်းမျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ဟမ်းလော့ရဲ့အမေက ထိုင်ရမလို ၊ ထရမလို ဖြစ်သွားတယ် ။ ခဏကြာတော့ နိုင်ငံခြားပြန်ဆရာ၀န် တစ်ယောက် ရောက်လာတယ် ။ ဒီမွန်း စာမေးပွဲကိစ္စကို တဟားဟားအော်ရယ်ပြီး ...
" စိတ်ချပါဗျာ ၊ ဒီမွန်းက ဘယ်လိုလုပ် အောင်မှာလဲ ။ ဒီစာမေးပွဲအောင်ဖို့ဆိုတာ အမေရိကမှတောင် ... " ဘာညာပြောတယ် ။ ဟမ်းလော့လည်း စိတ်အေးသွားတယ် ။ ဟမ်းလော့ရဲ့အမေက ငွေစက္ကူကြီးတစ်ရွက်ကို ထောင့်စွန်းလေးဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး နားဖားချေးကလော်နေတယ် ။ (နားဖာချေးကလော်သလိုလိုနဲ့ နားရွက်က စိန်နားကပ်ကြီးကို လူသတိထားမိအောင် ပြနေတယ်) နောက်ထပ်ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ် ။ သူကတော့ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီမွန်းနဲ့လည်း စကားအပြောအဆိုရှိတယ် ။
" ဒီမွန်းက ရန်ကုန်ကို ဖုန်းနဲ့ကြိုမေးပြီး အောင်စာရင်းသွား ကြည့်တာ " တဲ့ ။
" လေကလေးချွန်ပြီး ထွက်သွားတာပဲ ။ အောင်တယ်ထင်တယ် " တဲ့ ။သူ့စကားကြောင့် ဟမ်းလော့က နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားပြီး ဟမ်းလော့ရဲ့အမေက ထိုင်ရမလို ၊ ထရမလို ဖြစ်နေတယ် ။ အဲဒါနဲ့ သူတို့ကလည်း ရန်ကုန်က နှံ့စပ်တဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီ အဲ့ဒီစာမေးပွဲအကြောင်း ဖုန်းဆက်မေးလိုက်တယ် ။ မိတ်ဆွေက ပြန်ပြောတယ် ။ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ အောင်တယ် ။ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ကျတယ်တဲ့ ။
ဟမ်းလော့က သက်ပြင်းချတယ် ။ ဟမ်းလော့ရဲ့အမေက ၀မ်းသာအားရ ပြုံးလာတယ် ။ ဟိုဘက်လှည့် နှုတ်ဆက် ၊ ဒီဘက်လှည့်နှုတ်ဆက်နဲ့ သူ့စိန်နားကပ်ကြီးကို လည်လိမ်ပြီး ပြနေတယ် ။ ညမှောင်လာတာနဲ့ အမျှ မီးပုံပွဲက ပိုပြီး စည်ကားလှပလာတယ် ။ ဟမ်းလော့ရဲ့အပေါင်းအပါတွေ အောင်ပွဲခံသလို စားသောက်နေကြတုန်း သတင်းတစ်ခု၀င်လာတယ် ။ ဒီမွန်း မနက်ကထွက်သွားတဲ့ သူရဲ့ (သိမ်းထားတာကြာပြီ ဖြစ်တဲ့) နာမည်ကျော် ဓားမြှောင်ကို ကိုယ်မှာဆောင်သွားတယ် ။ သူ စာမေးပွဲကျရင် ဟမ်းလော့ကို အကြမ်းနည်းနဲ့ လုယက်ခေါ်ဆောင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့ ။ ဟမ်းလော့က မျက်လုံးဝိုင်းနေပြီး ဟမ်းလော့ရဲ့အမေက ထိုင်ရမလို ၊ ထရမလို ဖြစ်နေတယ် ။ နောက်တော့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် အမောတကော ရောက်လာပြီး သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်တယ် ။ ဟမ်းလော့ရဲ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်လာတယ် ။ ဧည့်သည်က အထစ် အထစ်နဲ့ ပြောတယ် ။
' ဒီမွန်း အခုပဲ ပြန်ရောက်လာပြီ ' ဆိုလို့ ထရပ်မိတဲ့ ဟမ်းလော့ရဲ့အမေဟာ ...
' ဒီကိုတော့ မလာသေးဘူး ' ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ပြန်ထိုင်မလို လုပ်ပြီးခါမှာ ...
' ဟော့ဒါပေးလိုက်တယ် ' ဆိုတာကြောင့် မထိုင်မိဘဲ ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်နေတယ် ။ (ခြုံငုံသုံးသပ်ရရင်တော့ သူ့ခမျာ ထိုင်ရမလို ၊ ထရမလို ဖြစ်နေတယ်) ဒီမွန်းပေးလိုက်တာ စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ပါ ။ အဲဒါကို သူတို့တွေ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ဖွင့်ကြတယ် ။
" အို "
ပထမဆုံး ထွက်လာတာကတော့ အဲဒီစာမေးပွဲကို ဒီမွန်းက ပြောင်ပြောင်မြောက်မြောက် အောင်မြင်လိုက်တဲ့ အကြောင်း သိသာခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထားစာရွက်ပါ ။ ဟမ်းလော့တို့ အပေါင်းအပါတစ်စုလုံး မွှန်ထူသွားကြတယ် ။ ဟမ်းလော့ဆိုရင် မျက်စိတွေပြာပြီး ကတုန်ကယင်ဖြစ်သွားတယ် ။ ' ဆက်ဖတ်ကြည့်စမ်းပါဦး ' လို့ ဘေးလူတွေက တုန်လှုပ်သတိပေးရတယ် ။ ဆက်ကြည့်တယ် ။ ဒုတိယထွက်လာတာ လင်္ကာတစ်ပုဒ်ပါ ။ အရိုးခွံကို အရေပြားနဲ့ပတ်ထားတဲ့ ရုပ်အလှဟာ မမြဲသောတရားသာဖြစ်လို့ ဒီအပေါ်မှာ ဂုဏ်မမောက်သင့်ဘူး ဆိုတဲ့အကြောင်း ဆုံးမထားတဲ့ သံဝေဂလင်္ကာကြီးပါ ။ တတိယထွက်လာတာကတော့ လျှာထုတ်ပြောင်ပြရင်း လက်ဝှေ့ရမ်းနှုတ်ဆက်နေတဲ့ ကာတွန်းရုပ်ပါပဲ ။ အောက်က စာတစ်ကြောင်းရေးထားတယ် ။
" ဒီဘ၀မှာ နှမလက်လျှော့နေလေတော့ " ဟု ။
အဲ့ဒီအောက်ကနေ ဒီမွန်းရဲ့လက်မှတ်ကို သူ့နာမည်ရင်းနဲ့ ရေးထိုးထားတယ် ။
(၆)
အဲဒီညနေဟာ ရွှေအိုရောင်မြူခိုးတွေနဲ့ ရိုးရိုးသားသားလှပနေခဲ့တယ် ။ ဒီမွန်းက သူ့ကိုစာပြပေးတဲ့ ဆရာမလေးဆီ ၀င်နေတာပါ ။ " မမ ကျွန်တော် စာမေးပွဲအောင်တယ် " ဆိုတော့ ကောင်မလေးက ကြည်ကြည်လင်လင် ပြန်ပြုံးပြတယ် ။ ဒီမွန်းက သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဓားမြှောင်ကို ကောင်မလေးရဲ့ အရှေ့ဘက်မြေပြင်မှာ ပစ်ချပြီး ...
" ကျွန်တော့်လူမိုက်ဘ၀ကို မမရှေ့မှာ ကျွန်တော် လက်နက်ချလိုက်ပြီ ။ ကျွန်တော့်ကို ဒီမွန်းလို့ မခေါ်နဲ့တော့ " လို့ပြောတယ် ။ နောက်ထပ်လည်း စကားတွေ အများကြီးပြောတယ် ။ တိုးညင်းနွေးထွေးတဲ့ သူ့စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ကောင်မလေး မျက်လွှာချတယ် ။ အေးငြိမ်းတဲ့မျက်နှာလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းအောက်ငုံ့သွားတယ် ။ လေတွေ တသုန်သုန်တိုက်တဲ့အခါ သူ့ဆံနွယ်မျှင်လေးတွေက အနုပညာဆန်ဆန် မျောလွင့်နေကြတော့တယ် ။
ဒီမွန်း (Demon) = နတ်ဆိုး
စာကြွင်း
ဒီဇာတ်လမ်းနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကျွန်တော်က ...
(က) စိတ်ကူးယဉ်၍ ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။
(ခ) ဖြစ်ရပ်မှန်တစ်ခုကို ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်လို့ အဆိုနှစ်ခု ပေးခဲ့ရင် ဘယ်ဟာမှန်တယ် ထင်ပါသလဲ။ ရဲရဲတွေးပြီး အမှား ၊ အမှန် ခြစ်ကြည့်စမ်းပါ ။
တာရာမင်းဝေ
Comments
Post a Comment